AFCA

AFCA GOES ATHENS- deel III

Het weekendje AFCA on tour in Athena was al aardig hectisch geweest en was dat zeker toen wij met de boys van Panathinaikos- PAO- bij de basketbalwedstrijd tegen Paok waren gaan kijken. Na afloop van de wedstrijd spraken we af met een groepie van Gate 13 om elkaar voor het voetbalstadion weer te treffen. Daar zouden we vervolgens, met minstens 10.000 anderen de wedstrijd op grote schermen gaan bekijken, met uiteraard veel vuurwerk en gezang. Aangezien PAO was gestraft en zonder publiek moest spelen, was het zaak om zoveel mogelijk sfeer op het plein te creëren. We merkten al snel dat dat wel zou lukken. Het was al behoorlijk druk toen we bij het stadion aankwamen. De groep van Gate 13 was er nog geeneens. Toen er drie auto’s luid toeterend stapvoets door de supportersmenigte trachtten te rijden, kwamen we erachter dat we niet op een plein voor het stadion stonden, maar op een doorgaande weg. Het was een continue zingende en springende menigte, waarbij enorme hoeveelheden bengaalse fakkels werden afgestoken. Het gaf ons wederom een ‘kind-in-de-snoepfabriek’-gevoel, een pure voetbalsfeer. Zoals die bij elke echte voetbalwedstrijd zou moeten hangen. Het deed mij terugdenken aan Ajax – Torino in 1992.

Het valt te hopen dat we dat weer wat meer mogen meemaken in Amsterdam. Waar niet altijd iedereen begrijpt dat je voor het brengen van sfeer zelf een bijdrage zal moeten leveren, door 90 minuten lang de huig uit de waffel te blèren. Te schelden, te juichen, door de spelers op te naaien. Toch bewern sommige nitwits die geen moer van voetbal snappen, dat je niet kritisch mag zijn op je eigen club. En ze bij een wanprestatie niet mag uitfluiten. Of eerder, woest en teleurgesteld, het stadion mag verlaten. Volslagen lulkoek. Het is namelijk juist en mooi dat het Ajax-publiek laat merken als ze het vertoonde niveau niet accepteert. Het is iets dat die hersenloze havenslaven nooit zullen begrijpen. Stelletje sadomasochisten dat ze zijn: ze houden niet van stijlvolle en mooie dingen, maar slechts van pijn en vernedering. Ze komen al jaren behoorlijk aan hun trekken…

Terug naar de Griekse voetbalsfeer, waar de spanning rondom het stadion voelbaar toenam. PAO-Paok stond op het punt van beginnen. Er werd onafgebroken gezongen, vooral liederen over het zo gehate Olympiakos. De aartsvijand, nog meer gehaat dan daarvoor, en nog meer dan de tegenstander van die dag, PAOK. Dat werd veroorzaakt doordat elke PAO-fan er van overtuigd is wie verantwoordelijk is voor de vele dubieuze arbitrale beslissingen in het nadeel van hun club, én voor de 3 punten strafvermindering voor PAO: namelijk meneer Marinakis, de door- en door corrupte heroinedealer, vermomd als een dikke clubpresident uit Piraeus, eigenlijk het 010 van Griekenland.

Het plein voor het stadion veranderde langzaam in een zee van groene fakkels.  De wedstrijd werd getoond op een groot scherm. Dat was geregeld door de fans zelf, aangezien PAO zelf de wedstrijd niet mocht aanbieden op schermen buiten, als onderdeel van die onterechte straf. Toen we wat foto’s maakte van de fantastische sfeer en de zingende, springende groene mensenmassa keken er wat supporters moeilijk naar ons, net zoals wij ook niet op filmende en fotograferende figuren staan te wachten bij Ajax. Het duurde dan ook niet lang voordat wat gasten bij ons kwamen informeren wie we waren en wat we kwamen doen. Toen we uitlegden dat we Ajacieden waren met een warm hart voor Panathinaikos, was al snel alle kou uit de lucht. Helemaal toen de jongens aan kwamen lopen waarmee we eerder bij het basketbal waren geweest. Wederom werd duidelijk dat dit niet zomaar wat supporters waren. Het respect en ontzag wat  de andere supporters voor hen hadden was overduidelijk. Toen ze even later bij ons kwamen staan, waren al snel de paar wantrouwende blikken in de ogen van de andere supporters verdwenen. Sterker nog: de gozer die even daarvoor nog verhaal kwam halen, kwam wederom naar ons toe, maar ditmaal om zich te verontschuldigen.

De wedstrijd was slecht te volgen doordat de livestream vaak vastliep. Het deed niets af aan de fantastische sfeer. En geen smeris die het waagde door de menigte te wandelen. Uiteindelijk won PAO de wedstrijd met 4-3. Een overwinning die uitbundig gevierd werd in de kroegen rond het stadion. En passant dacht ik nog even een vlag te kunnen jatten van het Griekse paleis van Justitie verderop in de straat. Maar helaas, door de drank zag ik niet dat het de vlag van een Griekse bank was. De klimpartij waaraan ik was begonnen had weinig zin meer. Het werd tijd om af te taaien. Laveloos gingen we daarom terug richting ons appartement. Voldaan van al weer een prachtige voetbaldag, vol chaos en hectiek. Heerlijk!

De volgende dag vertrokken we weer naar Amsterdam terug. Op de terugweg vermaakten we ons nog even met het in de zeik nemen van de hoofdsteward in ons vliegtuig. Na hem eerst uitvoerig te hebben gevraagd naar de beste manier om vuurwerk en andere zaken mee te smokkelen in onze handbagage, vroeg mijn gappie Bruno (alias Stompie) waar ie zijn lege blikkies bier kwijt kon. ”O, geef maar meneer, ik gooi ze wel weg”, reageerde de steward, uiteraard op nichterige toon. “Okee”, zei Bruno. “Maar pas op hoor, voor de scherpe randjes aan de blikkies. Ik heb net ook al m’n pols eraan gesneden”, waarop hij z’n handloze arm pontificaal voor het geparfurmeerde gezicht van de steward hield. Mijn andere reisgenoot Thijs, net bezig met een slok bier nemen, spuugde al proestend al zijn bier in de rondte. De steward reageerde minder uitbundig, en liep snel weg om andere passagiers te bedienen. Vol onbegrip voor onze belevingswereld, onze humor en onze passies.

Ajax is m’n enige echte club, m’n enige echte liefde in het voetbal. Ik ben bij Tottenham geweest en bij Anderlecht en heb deze clubs inmiddels omarmd als broeder-clubs van Ajax in het buitenland. Maar in de buurt van mijn gevoel voor Ajax zal het niet komen. Nooit. In de liefde voor zijn club is een echte Ajacied namelijk monogaam. Maar bij Panathinaikos hebben we wel een zeer goed gevoel gekregen. Misschien geen liefde of passie. Maar wel enorm veel respect. Pao doet het hart van vele Ajacieden ongetwijfeld sneller kloppen, zodra ze de Griekse voetbalbeleving hebben meegemaakt.

Pao tot snel maar weer! Wij gaan zeker terug, voor een heerlijk hectisch weekendje Athene. We kunnen het elke Ajacied van harte aanbevelen.

Mazzel!!

FILOSJOOFFEUR || AFCA CBS || WZAWZDB

AFCA-GOES-ATHENS-015AFCA-GOES-ATHENS-014AFCA-GOES-ATHENS-017AFCA-GOES-ATHENS-018

 

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *