Jimmy’s Oranje-EK-journaal
Maskers kunnen af
Zo Bert, het waren een paar fantastische dagen. De slechtste prestatie van oranje ooit op een eindtoernooi. Drie wedstrijden, nul punten, een regelrechte afgang.
Toch zijn er genoeg lichtpuntjes: Steeds was het eerste kwartier heel erg goed, en werden er honderden kansen afgedwongen, die door de magistrale Robin van Persie steeds nét niet werden benut… Op een volgend eindtoernooi, waarschijnlijk ergens in het jaar 2354 met nog altijd Bertje Bibber op de bank en met tegen die tijd 11 keepers in de goal en dus zonder veldspelers laat staan (vleugel)aanvallers, zal al die pech toch eens tot het verleden gaan behoren en zullen de ballen er met wat mazzel als vanzelf in gaan vliegen.
Het gros van deze selectie inclusief trainer kan trouwens zo in het kielzog van mevrouw Sneijder-van Karsbergen richting Hollywood of Broadway. Toneelspelen gaat ze namelijk stukken beter af dan voetballen. De hele voorbereiding inclusief poulefase heeft men een “homogene vriendenploeg” geacteerd, die zodra uitschakeling een feit was echter als een kaartenhuis in elkaar donderde, waarmee de Oscar-nominatie in navolging van de kwartfinale nét niet gehaald werd. Het mooie hierbij is dat nou juist de aller- allerslechtste van het hele spul , als eerste de strontemmer een duw geeft. Gregory van der Wiel zou zich eigenlijk moeten vermommen en de eerste paar maanden uit schaamte voor zijn ongelooflijke gepruts moeten zwijgen als het graf. Greg schaamt zich echter nergens voor en neemt het voortouw in de klaagzang die de komende weken het deksel van de beerput volledig zal openbreken. Ben je toch nog ergens goed in Gregory, en gelukkig wisten we dat in Mokum al van je…
De optelsom is snel gemaakt. De meeste spelers worden schromelijk overschat, ook en vooral door zichzelf, hebben geen zelfkennis en daardoor totaal geen zelfkritiek, en geloven dus in de status die hen ten onrechte wordt toegekend. Eenmaal op het veld met opponenten van formaat, is men dermate verbaasd van die tegenstand dat men geheel lam slaat en helemaal niets meer weet te produceren dat een beetje op voetbal lijkt. De trainer doet daar keer op keer een duit bij in het zakje, waarbij deze er ook steeds in slaagt de verkeerde spelers een uitzonderlijke status toe te kennen. Daarnaast is de trainer chronisch in staat spelers op verkeerde posities te zetten, in een systeem dat ze niet past, en daarmee is de chaos compleet en kun je wachten op een debacle zoals we dat de afgelopen week hebben kunnen aanschouwen.
Niet getreurd, in augustus begint de voorbereiding op het WK in Brazilië alweer, kunnen de maskers weer op en gaat de carnavalsoptocht weer vrolijk verder. Voordeel van een polonaise is dat daarin de neuzen dezelfde richting opwijzen, hoewel óók daar onder de rook van Tsjernobyl niets van te merken was. Voor de rest van het toernooi kunnen we dus neutraal gaan genieten van de tot nu toe, op die van Oranje na, hele leuke wedstrijden. Zonder hartfalen, woede-uitbarstingen en stressvol onbegrip gaan we nu naar echt voetbal kijken. Hopelijk kijkt de selectie mee en steekt men er wat van op. Over dat laatste hoeven we ons richting Zeist geen zorgen te maken. Dat die wat opgestoken hebben van het angsthazenvoetbal dat Bange Bert predikt is zo klaar als een klontje. Aldaar hebben ze deze coach niet voor niets al ruim voor aanvang van de roemloze ondergang op dit EK vastgelegd tot 2016…! Zelfs in Zeist heeft men voorlopig kennelijk genoeg van het oranje bal-masqué, en houdt men dus vast aan de zekere teloorgang die is ingezet.
Ondergetekende is er ook weer klaar mee, nog even de Tour en Olympische Spelen doorstaan, alwaar de wortelpruiken ongetwijfeld ook weer in grote getalen opduiken. Dan kunnen we ons daarna weer volledig focussen op ons aller Ajax.
Jimmy Hill
