AFCA

De Telegraaf en haar eigen Sulejmani

Een wedstrijd van Ajax mag niet worden gefloten door een scheidsrechter uit Amsterdam, omdat een voetbalwedstrijd objectief geleid moet worden. Dat klinkt wel logisch. Maar in de media is dat heel anders geregeld; daar mag de journalist of columnist gerust zijn eigen club ophemelen, of de concurrentie consequent negatief belichten. De dementerende zeiksnor Van Hanegem doet niet anders, net als bijvoorbeeld de beroepssukkels Waterkneus en Arno Vermeulen. Dat geeft ook helemaal niet, want het staat als het ware in hun treurige voorhoofdjes gegraveerd: ‘ik heb een hekel aan Ajax…’ Wij kunnen er alleen maar om lachen, keihard lachen.

Veel verrassender was echter de toon van een artikel over Ajax-RKC in De Telegraaf van afgelopen maandag. Op zeer denigrerende toon werd geschreven over het zogenaamde ‘bioscooppubliek’ in de Arena, en ter onderbouwing werden nogal wat onwaarheden verkondigd. Zo zou Ajax een fanatieke supportersmassa missen. Feit is echter dat de sfeer in de Arena in de laatste jaren enorm verbeterd is. Vak410 en andere initiatieven hebben de Arena inmiddels veranderd in een levendig stadion met een voor tegenstanders vaak intimiderende sfeer.  En door de Ajax-supporters wordt Ajax niet alleen naar de overwinning geschreeuwd in beslissende wedstrijden, zoals de kampioenswedstrijd tegen Twente, de kwalificatie voor de Champions League tegen Dynamo Kiev en de cruciale toppers tegen PSV, maar ook bij wedstrijden van minder groot belang zijn wij als supporters bijna altijd duidelijk aanwezig. Recent werd bijvoorbeeld na de bekerwedstrijd tegen Volendam door Frank de Boer gesteld dat het Ajax-publiek van doorslaggevende betekenis was voor het binnenhalen van de overwinning. Ook was De Boer zeer lovend over de supporters na de wedstrijd tegen Barcelona en werd in Glasgow vol ontzag over de Ajax-supporters gesproken; zo’n fanatiek zooitje had men lang niet gezien. Dus, hoezo bioscooppubliek? In De Telegraaf werd verder ook geschreven over het aantal lege plekken op de tribune tijdens de wedstrijd tegen RKC. Maar de cijfers wijzen simpelweg uit dat Ajax al meer dan tien jaar het hoogste aantal bezoekers trekt, dus ook toen we jarenlang op een titel moesten wachten. In goede en in slechte tijden: wij waren er! De zogenaamd hondstrouwe supporters in 010 en andere steden kunnen nog een puntje zuigen aan de bezoekersaantallen van Ajax.

Wat De Telegraaf daarnaast lijkt te begrijpen, is dat wij loyaal maar tegelijk ook kritisch zijn en inzet en prestaties verlangen van de Ajax-spelers. Want hoe trouw we ook aan Ajax zijn, wij laten ons niet voor lul zetten. En dus is er soms, héél soms, sprake van een cynische houding bij de supporters. Wordt er een overduidelijke wanprestatie op het veld geleverd en vertonen de spelers een lamlendige instelling , zoals bij  Ajax-RKC, dan komt een mooi Amsterdamse fenomeen om de hoek kijken: ouderwets zeiken, klagen, kankeren, schelden en tieren; op alles en iedereen. Ook dáárvoor kom ik, en velen met mij, naar het stadion. Zodat de spelers weten wat ze moeten doen voor hun poen: hun stinkende best! Of moeten we ook bij wanprestaties als loyale makke lammetjes blijven zitten, zoals die kakkies doen als ze in eigen huis met 5-1 worden afgedroogd? Nee dus!

Overduidelijk is dat in het bewuste artikel totale onzin wordt verkondigd. De vraag luidt vervolgens waarom De Telegraaf met dergelijke journalistieke troep komt. Proberen ze zo het technisch hart vrij te pleiten, en de schuld voor het slechte spel op het publiek af te schuiven? Het lijkt niet logisch, want De Telegraaf weet maar al te goed dat het technisch hart heel veel steun krijgt van de supporters. En dat zij dus niet meteen keihard worden afgerekend op eventuele fouten; de Ajax-iconen die de leiding vormen hebben immers heel veel krediet opgebouwd.

Er speelt dus wat anders. En dat betreft de rol van de schrijver van het artikel, Marcel van der Kraan. Deze is in 2010 van het AD naar De Telegraaf overgestapt; een transfer in de krantenwereld dus. Van der Kraan staat al vele jaren op zeer goede voet met de leiding van de kakkerlakken, hij werkt op diverse gebieden zelfs samen met het bestuur. En, als klap op de vuurpijl: twee zonen van Marcel van der Kraan zijn jeugdtrainer bij de kakkerlakken. Aanwijzingen genoeg dus om te stellen dat Van der Kraan bewust het belang van de kakkerlakken probeert hoog te houden. En hun belang is zijn belang. Dat De Telegraaf toestaat dat dit meneertje de krant hiervoor gebruikt, is echter moeilijker verklaarbaar. Misschien moeten we gewoon constateren dat de grootste krant van Nederland dezelfde inschattingsfouten heeft gemaakt als de grootste club van Nederland. De Telegraaf heeft  in 2010 gedacht een goede, objectieve journalist in huis te hebben gehaald. Met de verwachting dat deze Van der Kraan zich onvoorwaardelijk zou inzetten voor De Telegraaf, een krant met Amsterdamse roots en zonder antipathie ten opzichte van Ajax. En dan is het niet de bedoeling dat Van der Kraan het geboden podium gebruikt voor zijn miezerige 010 privé-belangetjes. Helaas heeft De Telegraaf dit niet weten te voorkomen.

Ajax weet uit ervaring hoe het is om een zelfingenomen miskoop in huis te hebben; als ie niet bij de Burger King zat dan. Afgelopen zomer is Ajax eindelijk verlost van het volgevreten vat Sulejmani. Voor De Telegraaf valt te hopen dat ook zij verlost raken van het Judasjong op hun redactie. Want ook een krant is nog nooit beter geworden van een werknemer die uitsluitend uit eigen belang handelt.

Rector Stam || CBS

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *