AFCA

Finale Wenen..

De wedstrijd die voor velen dé wedstrijd van onze generatie is Ajax – Milan.

Het verhaal begon op woensdag 19 april na de overwinning op Bayern Munchen. in de halve finale Champions League. Laten we het cup-koorts noemen wat zich toen meester van de stad en ik denk van heel het land maakte. Alles draaide de volgende dagen nog maar om een ding: hoe gaan we en hoe komen we aan kaarten. Het Ajax-bestuur had besloten om alle kaarten te koppelen aan een verplichte bus of vliegreis van een reisbureau waar Ajax zaken mee doet. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Een catastrofe. Velen die nooit met deze organisatie zijn geweest wilden niet boeken omdat een reis een feest moet wezen, en je niet met allemaal onbekenden in de bus wilt zitten. Of omdat het financieel een duur verhaal is.

Nadat alle kaartjes als zoete broodjes waren verkocht, zat er dus een grote groep vaste fans zonder kaarten. Stress en wanhoop maakten zich meester van velen. Want naar Wenen gaan we hoe dan ook, Toen kwam wie anders dan Sven met de oplossing, hij regelde een bus voor de kaartlozen. Ik schreef me net als velen snel in en had in mijn achterhoofd de hoop dat Sven er ook misschien nog wel kaartje bij kon regelen. Waar hij ook al mee bezig was. Zelfs toen duidelijk werd dat de kaarten er bijna zeker niet zouden komen, bleef ik hoop houden. Op 23 mei spraken we af op het Amstelstation. Ik zag velen zonder kaart die ook de busreis gingen maken. Van iedereen in de bus was er maar één die een kaart heeft, hij zou deze pas in Wenen krijgen. Hij wilde namelijk niet met Roever in de bus en besloot daarom met ons mee te reizen. De reisorganisatie had besloten om de kaarten pas bij aankomst in Wenen aan de reizigers te geven, anders zouden ze wel eens met lege bussen kunnen aankomen.

De bus vertrok na de avondspits. Ikzelf had als bagage niet veel meer dan een paar honderd gulden, een fles whisky en de benodigde rookwaar. Dagen van te voren werd er op tv gesproken over kaarten die wel tot 2.000 gulden van de hand gaan. Diep vanbinnen vreesde ik best wel, maar ik ben altijd binnen gekomen dus, daar ging ik ook nu van uit. Samen met Para die mij tot het laatst in spanning weet te houden of hij nu wel of niet meegaat, zat ik bij het Amstel-station in te drinken met een steeds groter wordende groep kaartlozen.

In de bus zat ik met een scheiding van het gangpad naast Alex, met z’n meegebrachte broodjes. ik zal het nooit vergeten. De reden dat ik vlak bij Alex zit is omdat achter hem Mike zit. Hij zat naast zijn vaste reisgezel. En ik vond het super om dan al zijn verhalen te horen onder het genot van een drankje en blowtje. Nog voor we de grens over waren, ging ik KO door de drank en de rijdende bus. Ik ging slapen in de speciale slaapplaats voor de buschauffeur. Als ze me op dat moment thuis zouden hebben afgezet, had ik er ook vrede mee gehad. Wat ik weet is dat de buschauffeur een tukje wou doen en boos was dat ik daar sliep. Maar de medereizigers in de bus verzochten de chauffeur vriendelijk doch dringend mij te laten liggen en zeiden dat hij maar voorin op een stoel moest gaan uitrusten. Hij deed dit schoorvoetend.

Ergens in de ochtend komen we in Wenen aan. Er heerste al een echte finalesfeer, ondanks het vroege tijdstip. De eerste missie luidde: een kaart scoren. Samen met Para en een andere vriend was ons oog gevallen op twee jongens met een Ajax-shirt. We volgden ze en toen ze bij een parkeerplaats in de lift stappen, overvielen we ze. Zonder dat ze ook maar iets konden doen zaten we al in hun zakken op zoek naar kaarten. Geschrokken zeiden ze dat ze Oostenrijkers zijn en geen kaart hebben. Het gevonden geld gaven we teleurgesteld terug en om ons excuses aan te bieden kregen ze een goede slok uit de fles whisky, al was het maar om van hun schrik te bekomen. Over de rest van de dag weet ik niet veel meer, behalve dat Para op een gegeven moment een bankbiljet ging wisselen. De bankbediende liep er mee naar achteren waarop Para mij vertelde dat ik moest kijken wat ze deed. Ze bleek terug te komen met haar overste, het was namelijk een vals biljet.

Op een gegeven moment zijn we naar het stadion gegaan. Daar zaten twee gasten op een heuvel en opeens wenkte Para me. Hij had van een van hun de kaarten voor de finale te pakken. Ik smeekte hem ze aan mij te verkopen maar Para zei dat alles goed zou komen, Bij het stadion was het een chaos, er waren veel jongens zonder kaart, sommigen gingen met een stormloop naar binnen, anderen op andere glipmanieren. Opeens riep Para me, hij had een journalist gevonden die een kaart overhad en deze tegen een normale prijs wou verkopen. Para vertelde me wat ik moest doen: op het moment dat ik de kaart kreeg moest ik er als een speer vandoor. Toen de journalist mij de kaart aangaf deed ik wat Para mij zei: ik sprintte weg. Ik hoorde hem nog roepen: ‘He He!’. Maar hij kon niets doen want er stonden veel jongens om hem heen. Deze kaart was echter voor de perstribune dus zou ik wellicht bij de betreffende journalist komen te zitten. Een Pyrrhus-overwinning dus……

We gingen door met zoeken en de tijd begon te dringen: de finale kwam steeds dichterbij. De spanning steeg en de chaos bleef. Er bleken vele kaartlozen. Opeens wenkte Para me weer. ‘Kom, kom, ik heb een kaart voor omgerekend 80 gulden’. Wat bleek, Para had een hoge pief van Roever gezien die nog een dik pak kaarten over had en deze wel wou verkopen. Omdat Para me rustig vertelde wat ik moest doen, kon ik snel als een van de eerste een kaart afnemen. Hierna kwam er een stormloop op deze man omdat velen ook een kaart wilden kopen. De politie kreeg er licht van en kwam polshoogte nemen. Toen ze arriveerde, deed de Roever-rat opeens heel hysterisch en werd hij eigenlijk ontzet. Alsof hij werd aangevallen… Hierdoor bleven velen zonden kaart achter. Ik had er nu twee en Para één. Voor mij was de missie geslaagd en ik vroeg Para of we naar binnen konden gegaan, Dit deden we dan ook, maar niet voordat ik mijn kaart aan iemand uit Hilversum aanbood, gratis, maar hij wees het resoluut af omdat hij zei dat ie niet alleen naar binnen zou gaan, ze waren met een groep van ik schat 7 of 8 personen. Zijn afwijzing stemde me triest omdat ik wist dat het jongens zijn die er altijd bij waren.

Van binnen in het stadion kan ik me door de spanning niet veel meer herinneren dan dat ik samen met Para op de trappen van het vak heb gezeten. In een vak waar de meesten van onze vrienden zaten, hoewel de kaartjes voor een ander vak waren. Kluivert scoorde rond 22.25 en ik heb de rest van de wedstrijd als een kind staan huilen van vreugde en van de spanning. Na de huldiging in het stadion verlieten we euforisch het stadion. Terug in de bus bleken er maar twee van de hele bus die niet binnen waren geweest. Waarvan eentje een kaart had maar die had het te druk in het reuzenrad bij het stadion, in combinatie met veel pretpillen en drank. Marcel van Velzen zat terug bij ons in de bus zoals er wel meer in de bus zaten die op de heenweg niet meereden. Want in onze bus was er geen verbod, op niks, en kon je alles doen wat je wou doen. Heel anders dus dan met de dodelijk saaie combibussen. De busreis was er een om nooit te vergeten. We reden als kampioen van Europa terug. We lachten en vertelden elkaar hoe onze dag was geweest. Mijn extra kaart heb ik weggegeven aan iemand die glippend naar binnen was gegaan en die toch een aandenken wou hebben. Para, bedankt dat je zorgde dat ik een van de mooiste momenten in mijn leven heb mogen meemaken.

Mike RMS: Jouw verhalen waren altijd bijzonder, wat luisterde ik graag naar je. Je bent veel te vroeg van ons heengegaan.

Alex: Al konden we soms niet door 1 deur, ik vond het toch wel stoer dat er een `paesano` extra bij was, en ook jij bent veel te vroeg heengegaan.

Marcel: Het reuzenrad was leuker dan een finale. Ik zal nooit vergeten dat we in München samen de taxi instapten om even een disco te bezoeken. Toen we binnenkwamen waren we met z’n tweeën en wat marken lichter, dus gingen we weer snel terug naar de boys. Ook jou zal ik nooit vergeten. Ook jij bent veel te vroeg heengegaan.

Sven: Bedankt dat je toch deze bus regelde. Jij was de organisator pure class,. Ook jij bent veel te vroeg heengegaan.

Para: Als een rode draad liep je door mijn leven, al leerden we elkaar op latere leeftijd pas echt kennen. Ik weet niet wat ik allemaal wel of niet over je kan vertellen, Maar ook jij bent veel te vroeg heengegaan, King van de Dijkgravers!

Het was een van de mooiste overwinningen, die ik heb beleefd met, als ik er nu op terug kijk, veel te veel jongens die deze reis ook meemaakten en niet meer onder ons zijn…

Omdat we ze nooit mogen vergeten!!!!!!!!!!!!!!

Tintin : AFCA || CBS

ajax-milan-1995-afca

 

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *