AFCA

Ga allemaal eens terug in de tijd.

Ga allemaal eens terug in de tijd. En bedenk voor je zelf eens wanneer kwam Ajax voor het eerst in je leven. Beetje nostalgie zeg maar. Mijn eerste herinnering was bij een verjaardag van mijn oom en tante in de Eendrachtstraat in de rivierenbuurt. Laat in de avond keek met naar studio sport of het zou zomaar AVRO sport panorama geweest kunnen zijn omdat zij vaak de zaterdagavond wedstrijden versloegen , en wat ik mij herinner is dat ik zei dat ik voor Ajax was dit werd mij toe gesproken door mijn oom. Op zich vreemd aangezien hij net als mijn opa (was eigenlijk voor DWS) voor Feyenoord waren. Ik denk dan ook dat mijn oma als rasechte Amsterdamse er voor heeft gezorgd dat ik wel op het juiste pad zou blijven. Tenslotte iemand die in Amsterdam geboren is mag toch maar wat blij zijn, dat hij uit een stad komt met een club van wereldfaam. Tot zover deze voor mij memorabele avond, die voor mij de rest van mijn leven bepalend zou zijn in mijn doen en laten en wie ik ben geworden. Over mijn oom en opa niets dan goed, zij beiden hebben meer wedstrijden van Ajax bezocht dan van hun eigenlijke club, mijn oom omdat zijn zoon Ajacied was. En mijn opa omdat hij nou eenmaal met zijn kleinzoon naar Ajax ging. De week na deze belangrijke avond, werd ik op de zondagmorgen gebeld door mijn opa. Deze vertelde mij dat Ajax me cluppie zoals hij altijd zei. De avond ervoor had verloren van AZ met 1-0.

Mijn wereld stortten in huilend liet ik de telefoon uit mijn handen vallen en renden naar mijn kamer. Nu ik dit tragische tafereel beschrijf schieten de tranen me bijna weer in de ogen. Alleen nu niet door de nederlaag die weer naar boven komt maar door het gemis van mijn opa. Dit ritueel van een huilend kind wanneer Ajax verloor en ook als het gelijkspeelde heeft zich zeker tot mij twaalfde achtervolgt. Ik kon het geen plaats geven wanneer Ajax verloor en niet won. Dagen na zo een negatief resultaat bleef ik ontroostbaar. Als kind werd het door mijn ouders nog geaccepteerd deze laten we het passie noemen. Maar vanaf de middelbare school werd mij toch wel vaker gezegd dat het maar een spelletje is. Ik was hardleers en in plaats van huilen, begon ik nu de chagrijn uit te hangen als Ajax verloor. De tranen vloeide niet meer bij elk puntverlies maar als er eens een belangrijke wedstrijd werd verloren kwamen ze nog wel eens terug. De sanctie thuis was simpel, als Ajax niet voldeed aan mijn verwachtingen en ik met een gezicht liep die niet te genieten was. Mijn moeder noemde dit me snuitje. Dan hoefde ik mij tijdens etenstijd niet in de keuken te melden ik at dan apart. Want dat snuitje wouden ze niet aan tafel.

Maar wat was het dan dat mij zo pakte, Was het de letter combinatie Ajax zeg nou eerlijk is toch echt en aparte combinatie al is het maar omdat er een x in zit, tenslotte hoe vaak gebruikt men een woord met een x. Het shirt misschien. Ik weet het niet of was het gewoon gek van voetbal. Mijn ouders waren alles behalve fanatiek qua voetbal. De enige met wie ik mijn passie kon delen was me opa. Ik leefde voor Ajax. Op maandag in de kring op school vertelde je wat je het weekend had gedaan. En ondanks dat ik het elk weekend naar mijn zin had en genoeg deed, ging mijn weekend verslag over wat Ajax had gedaan. Want ik leefde Ajax.

14 maart 1982 is de dag die mij altijd zou bij blijven. Mijn opa beloofde me dat ik naar Ajax mocht gaan als ik in het diepe durfde te springen, ik zat al een tijd op zwemles, twee tot drie keer in de week in de ochtend voor school naar zwemles, ja dat waren nog eens tijden. Maar springen in het diepe ging mij nog te ver. Tot ik ergens in de week voor de 14de maart plons in het diep sprong. Op zaterdagmorgen tijdens het vrij zwemmen heb ik dit kunstje mijn opa wel tig keer laten zien zodat mijn volgende stap in het leven als Ajacied nu echt kon beginnen. De zondag ging ik dan met mijn opa naar het stadion. De kaartjes had hij via meneer Bartels toen nog bestuurslid geregeld. Over de wedstrijd kan ik kort zijn Ajax won met 2-0 met een goal van Kieft en een goal van Cruijff waar hij met een weergaloze solo zijn bijzondere klasse liet zien.

In mijn belevingswereld heb ik altijd gedacht dat Cruijff er twee maakten maar Kieft maakte dus de eerste toen ik dit eens ging na trekken in de statistieken. Een toch wel zeer belangrijk detail, maar daar komen we later op terug.

Moet ergens op Youtube zeker teug te zien zijn. Wat ik me ook nog herinner van de wedstrijd was dat de scheidsrechter een gele kaart had verloren en dat Cruijff deze hem zwaar onder de modder terug gaf.

18 april was ook een dag die voor mij als debutant als Ajax supporter heel veel impact op mij heeft gemaakt. Ik stond de weekenden met mijn grootouders op de camping en de buurman ome Wim het was een tijd dat je iedereen die je ook maar een beetje kon uit respect oom of tante als bijvoeging gaf gelang hun geslacht. Het was de hele week al spannend Ajax zou tegen PSV spelen en bij winst een zeer grote stap richting landstitel maken. Op eens was daar het gerucht dat Johan Cruijff die dag niet mee zou doen wegens een blessure, er was spanning of eigenlijk ik was die dag zo zenuwachtig als de pest. Ik weet nog dat ome Wim moeite had gedaan om voor mij als nog een kaartje te regelen jammer genoeg tevergeefs en zonder kaart naar het stadion afreizen was geen optie. Dus waar Ome Wim in de auto richting Olympisch stadion reed bleef ik achter. Rond twee uur mocht ik die dag een ijsje kopen ik fietste van de ene kant van de camping naar de andere kant om me ijsje te scoren. Ik werd bijna non stop opgehouden, het was een camping waar iedereen elkaar kenden en waar de niet Ajax fans vooral veel Utrechters me voorhielden dat Ajax achter stond. Ik lachte het wuivend weg tenslotte begonnen ze pas om half drie. En de eerste live flitsen op de radio waren toch pas vanaf drie├źn te horen. Ja mensen live competitie voetbal op tv was nog licht jaren ver weg. En langs de lijn begon dan wel om twee uur maar begon pas vanaf half drie met het uitzenden van live flitsen zelden heb ik in dat seizoen een wedstrijd zo intens beleefd voor de radio dat seizoen. Ajax won en bij elke goal ging en hoorde je gejuich van de Ajax fans die op de camping het zelfde deden wat ik ook deed namelijk met de oren aan de radio gekluisterd. Lerby de invaller van Cruijff was de grote man die dag. De volgende dag opende de telegraaf met een foto van een jongen prins Willem Alexander gehuld met een Ajax pet op, hij was ook in het stadion.15 mei 1982 een zwoele lente avond Het is laat rond tienen we zijn op het voetbalveld op de camping afmattertje aan het spelen. Het is nog licht of in ieder geval niet donker. Want op de camping hoefde je pas bij de caravan thuis te komen als het donker werd. Het voetbal veld was vol met kinderen in de leeftijd van 6 tot 20 jaar, we waren een grote familie. Opeens kwam er iemand uit de caravan rennen dicht bij het voetbal veld Ajax is kampioen Ajax is kampioen. Hij vertelde dat Ajax zo juist met 3-2 van AZ had gewonnen. Iedereen die van Ajax was juicht ene gilde van blijdschap. En zoef weg waren we ik sprong op me BMX fiets als een gek naar de caravan om de samenvatting op tv te kunnen kijken dit deden alle kinderen. Het voetbalveld was nu een niet verlaten omdat het te donker was, nee vandaag was hij verlaten omdat Ajax kampioen was geworden. Uitgerekend tegen AZ sommigen dingen zijn geen toeval. Ajax werd het jaar van de terugkeer van Cruijff kampioen en na de nederlaag tegen AZ speelde het nog twee keer gelijk eentje in de kuip met de wereld goal van Jesper Olsen en een keer tegen Roda JC. Passant maakte ik het wel mee dat wij verloren van DS 79 voor de beker met 1-0. Een toenmalige eerste divisie club. Willem Kieft was toch wel mijn favoriet waarom weet ik niet, maar hij kon heel goed scoren. Het deed mij erg veel pijn dat hij tot twee keer toe bij PSV heeft gespeeld maar mijn zwak voor hem bleef ik altijd houden, hoewel ik hem volgens goed gebruik in de jaren dat hij bij PSV speelde haten. Ooit gaf hij een training bij mijn voormalige club waar ik speelde VVA. Ik durfde niet aan hem te vragen of ik met hem op de foto mocht en zelfs pas toen ik hem door Amsterdam zag fietsen was die angst er nog steeds. Ik wou hem zo graag wat zeggen maar voelde mij versteend. Misschien dat het wel daarom is dat men zegt Helden zijn ontastbaar. De Willem Kieft die ik twee jaar als Ajax speler heb meegemaakt Blijft onuitwisbaar in mijn geheugen.

Dit was beknopt mij eerste ervaring met Ajax, misschien is het leuk om je eerste ervaring met Ajax in je leven te delen stuur dan je ervaring op naar A.F.C.A.

 

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *