AFCA

HELEMAAL LEEGGEPLUNDERD

Donderdagavond, net na de wereldgoal van een speler van Red Bull Salzburg, verlaat een gedeelte van het publiek het stadion. Na een klein half uur staat het 0-3. Voor de tegenstander. En dat is niet Real of Barca of een andere topploeg. Nee, het is Red Bull Salzburg, 11 mannetjes uit Oostenrijk. De droom om de volgende ronde naar ‘het beloofde land’ te gaan is vervlogen. Wij, en Maccabi, zouden wel even aan onze verplichting voldoen. Vervlogen dus, als in een reclame potje van Red Bull-geeft je vleugels. Nadat de eerste toeschouwers vertrekken, verlaten zowat elke minuut vele personen het stadion. Ikzelf hou het naar 74 minuten voor gezien nadat blijkt dat zelfs een normale voorzet niet door Ajax gegeven kan worden. Ik wilde eigenlijk ook wel bij de 0-3 weggaan, maar vond ondanks de stand wel gezellig; we hadden lol en lachten. Maar dan niet om het spel. Als klein kind zou ik gaan huilen bij zo’n resultaat. En was dan dagenlang niet te genieten. Dat is toch anders nu je ouder wordt en Ajax al vaker redelijke tikken heeft gehad. Tikken die vooral zijn geincasseerd na de Europacup-winst in 1995. Kijk alleen maar naar de statistieken van Ajax in de thuiswedstrijden tot 1996 de laatste wedstrijd in het Olympisch stadion. De nederlaag tegen Panathinaikos was pas de vijfde thuisnederlaag in Europees verband! Ik weet niet hoeveel we er  inmiddels al in de Arena verloren hebben, maar het zijn er veel en veel meer.

Als je dit soort statistieken bekijkt, weet je eigenlijk al dat er iets wezenlijks mis is met ons Ajax. Het Bosman-arrest heeft ons dubbel en dwars geraakt en zodoende lijkt het gat met de Europese (sub)top mijlenver weg. En lijkt alleen maar groter te worden. Het is heel nobel om als Ajax zijnde, nu een beleid te voeren waarbij gewaakt wordt dat er niet te veel wordt uitgegeven (inclusief een een soort salaris plafond). Maar is het dan nog wel realistisch om ooit ook maar de tweede ronde van de Champions League te kunnen halen . Dit jaar waren we er weliswaar dichtbij maar lieten het liggen tegen het slechtste Milan van de laatste dertig jaar! En schreeuwden later moord en brand vanwege de provocaties van ene Mario Balotelli. Zelfs Frank de Boer liep te zaniken over de ballenjongens die de bal niet snel genoeg teruggaven. We moeten helaas constateren dat de overwinning tegen Barca eerder een uitschieter lijkt te zijn geweest dan een stap op de goede weg. Tegen Celtic lieten we ons uit afbluffen en hadden we het thuis nog onnodig moeilijk tegen dat stelletje houthakkers.

Terug naar afgelopen donderdag. Tot ongeveer een jaar of tien geleden bleef ik altijd geloven in een goede afloop, ook al was er nog een minuut te gaan en stonden we met 2 of 3 goals achter. Ik bleef altijd geloven in een goed resultaat. Ook omdat we eigenlijk altijd wel een speler in het team hadden die het verschil kon maken. Een top player, zoals ze zeggen. En ondanks dat ik in zulke situaties Ajax zelden daadwerkelijk zag terugkomen, was het geloof eerlijk gezegd ook gebaseerd op het feit dat ik geen zin had in weer een klote week. Maar je wordt ouder en realistischer, je ziet de spelers komen en gaan en opeens ben je ouder dan de gemiddelde speler op het veld. Je weet hoeveel je moet doen om aan je geld te komen en om ze elke week weer achterna te kunnen reizen. Terwijl zij naar een nederlaag even zuur zijn, maar ook snel genoeg weer denken: ‘ach eind van de maand stromen de centen toch wel binnen’. En als het even kan ben ik over een paar jaar weg naar een land, waar de fans normaliter alleen voor een vakantie naar toe gaan. Tijdens de wedstrijd zag ik iemand, die al heel wat jaren naar Ajax gaat, op de trap een discussie aangaan met een fan die deze persoon er op aansprak dat deze de club in de steek liet. Lachend liet ik de trap af met deze oude bekende. Ik zei haar dat zij zich niet druk moest maken. Zij weet net als ik dat wij van een generatie zijn die nou eenmaal nooit zongen. En al helemaal niet als Ajax er met de pet naar gooide.  Dan gaan we weg, scheldend en tierend. Schijnbaar is dat voor sommigen niet te begrijpen en moet je altijd maar met een positieve geluid achter je club blijven staan. Het is aan mij niet besteed. En net zo goed als dat ik niemand veroordeel die wél wil blijven zitten, zo heb ik alle recht om, als het waardeloos is wat op het veld wordt vertoond, gewoon weg te gaan. Ik hou namelijk niet van SM… Spelers scheld ik uit als ze het niet goed doen. En wel hierom: Omdat het niet meer dan passanten zijn die voor de club die ze het best betaalt het logo op het shirt kussen. Daarom hoeven die afscheid feestjes voor spelers van mij ook niet. Ze willen toch zelf weg, onder het mom van een nieuwe uitdaging, een andere competitie? Maar bij Red Bull Salzburg hebben we donderdag gezien waar het om gaat. Spelers spelen voor Red Bull Salzburg omdat ze gewoon heel vet betalen. En nemen dan de Oostenrijkse competitie voor lief. En doen hun stinkende best.

Tegenwoordig, als ik Ajax op tv zie en ze staan kansloos achter, heb ik de knop van mijn afstandsbediening onder handbereik, om mij van deze pijn te ontdoen. Ik hou van Ajax , laat dat duidelijk zijn, maar laat mij mijn cluppie op mijn eigen manier steunen. Niet eens zo heel lang geleden was het bij voorbeeld ondenkbaar dat er winkels open waren als Ajax op bezoek kwam. Tegenwoordig zijn ze gewoon open als Ajax speelt. Een schande. Want vroeger zou zo’n winkel HELEMAAL LEEGGEPLUNDERD worden, in plaats van een corteo of al dat gezang. Verliezen hoort er bij. Maar een wanprestatie moet op de juiste manier beantwoord worden. Het doet mij echt pijn. Wij waren namelijk tuig, HOOLIGANS in de mooiste zin van het woord!!!!!!!!!!!!!

AFCA || CANT BE STOPPED

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *