AFCA

Joeri Panturi

We schrijven 22 oktober 1995, begin van het middaguur is de afspraak het Stadionplein. We gaan vandaag naar de kuip. Aangezien we geen combi willen zouden er bussen gehuurd worden, met op hoop van zegen dat we dan ook in Rotterdam aankomen.
Exact een week ervoor was de leukste uitwedstrijd van het jaar, Twente uit, geweest. En dan is het altijd een groot gekkenhuis. Als je dan ziet met hoeveel we voorruit gaan…We waren zeker met 300 man in colonne naar Enschede gereden. Toevallig ook afgesproken op de zelfde plek als vandaag. Het is met geen pen of toetsenbord, zoals je wilt, te beschrijven. Twente is populair omdat je altijd de wedstrijd ziet en er altijd actie is.
Het lijkt er altijd op of de politie in Enschede ons dit pleziertje van harte gunt. Zo naïef of is het gewoon de gun factor.

Maar we gaan terug naar de zondag van de klassieker. De animo valt toch wat tegen en argumenten als ik wil de wedstrijd zien waren de meest gehoorde excuses om niet met de bus te gaan. Toch zijn er twee bussen die goed gevuld vertrekken. De heenweg is eigenlijk een straf, we zitten met de Joeri Panturi afdeling in de bus en weten dat we nergens mogen stoppen.
De reis verloopt goed en in de buurt van Rotterdam worden we opgewacht door de politie. Ze zijn soepel want we mogen onder begeleiding doorrijden naar de kuip, waar we de wedstrijd zien en die Ajax niet verrassend gewoon wint.
Het is Ajax wat al vanaf het begin van de competitie geen tegendoelpunt heeft gehad, maar binnen een poep en een scheet met 2-0 achter staat. De kuip ontploft. Tenslotte staan ze daar wel even voor tegen de regerend Champions League winnaar.
Tegen een ploeg die al meer dan een jaar geen wedstrijd heeft verloren in competitie verband. Ondanks de 2-0 blijven we er koeltjes onder, er zijn tenslotte net tien minuten gespeeld. Wat hierna gebeurd toont aan waarom we het eigenlijk wel grappig vonden, dat we achter kwamen. Eerst de hele kuip leip van geluk. Maar op het moment dat de scheidsrechter affluit staat het gewoon 2-4 voor Ajax. En is daar de frustratie en het verdriet. Terwijl wij lol hebben en ons geluk niet op kunnen.

Na afloop maken we ons klaar om met de trein terug te gaan, we nemen aan dat de bussen zijn teruggestuurd en dat wij met de combi terug moeten. Niet dus. Waar exact weet ik niet meer, maar denk onder aan de trappen bij het verlaten van het vak, wordt er gezegd dat degen die met de bus waren weer in de bus kunnen instappen.
Binnen een mum van tijd verzamelt de Joeri Panturi groep zich en we zitten super snel met zijn alle in de bus, als de braafste schoolkinderen… En weten dat de eerste stop onze dag pas echt goed zal maken.
Daar zitten we dan, wachtend tot de bus vertrekt.
Als er zeg maar wat `bekende kopstukken` die ook met de bus gegaan waren, bij ons willen instappen zijn ze als ze de eerste trede van de bus betreden bij de ingang alweer uit de bus gestapt . We horen ze zeggen: Nee, nee, nee hier zitten alleen maar dieven in. Wij gaan in de andere bus.
De opmerking duidelijk hoorbaar zet onze bus op zijn kop van het lachen. Wij zijn de leeuwen die al in geen dagen gegeten hebben. De bus begint te rijden en we hebben de buschauffeur vriendelijk gevraagd bij het eerste tankstation te stoppen.
Omdat we dorst hebben…
Onze bus rijd voor de andere van laten we ze de brave schoolkinderen bus noemen. Maar stopt ook bij hetzelfde tankstation.
Nadat we de bus uit spurten en we enkele feyenoorders de stuipen op het lijf jagen, deze schieten vol gas weg al dan niet betaald, komen wij het tankstation binnen.
Er zijn er al bij die als wilde beginnen te graaien. Maar mijn oog valt op de fan die netjes allerlei seksboekjes uit de schappen haalt en deze boven elkaar opstapelt en ze daarna in zijn binnen jas wegmoffelt. Erg hoor!!!.
Hierna is het pakken wat je nodig denkt te hebben. En we verlaten het tankstation met van alles en nog wat. Van motor olie tot drinken van gereedschap tot pluche beren. Er zijn jongens bij die op deze dag ook aan hun moeder denken en met een boeket bloemen weg lopen. Op een gegeven moment komen de jongens van de ander bus ook het tankstation binnen. Maar zoals het brave scholieren beaamt wordt hun nadrukkelijk gezegd dat ze niet mogen pikken. Als een van deze jongens toch met een krat cola de bus in wilt wordt hem het vriendelijke toch dringende verzoek gedaan deze krat buiten de bus te laten of hij komt de bus niet in. Hij kiest eieren voor zijn geld en laat de krat buiten. Hierna vertrekt de bus snel , en de buschauffeur weet niet wat hij heeft gedaan…

In plaats van een waterlekkage van het dak wordt hij als in de beste Haribo reclame bedolven onder het snoepgoed. Alleen onze chauffeur rijd op een snelweg. Hij waarschuwt ons met opgemaakte stem tegen beter weten in. Het is aan dovemansoren oren gericht. De lol die deze stop heeft teweeg gebracht laat de bus in euforische stemming ontploffen.
Alsof we nu pas horen dat Ajax heeft gewonnen. Opeens is er een oplettend persoon die zegt dat er politie aankomt en dat we moeten bukken. Alsof onze ouders ons staan op te wachten naar een schoolreisje zo volleerd bukken we in een keer.
Grappige is dat er niemand is die niet bukt. Het nadeel van Pantjuri met een bus is altijd het moeilijke weg komen. De politie passeert ons en richt zich vol op de andere bus.
Nadat we zien dat deze aan de kant wordt gezet. Zijn er een paar die zwaaien naar verbouwereerde gezichten in de andere bus. Eenmaal aangekomen op het Stadionplein vlucht iedereen de bus uit.
Wij sprinten naar een taxi en als we in de taxi zitten is het eerste verzoek aan hem om gewoon te rijden. De bestemming hoort hij wel. Op zijn radio van de taxi hoort hij dat er een oproep is om niemand bij het Stadionplein op te pikken i.v.m. met een plundering. Wij lachen ons kapot en de taxi chauffeur begrijpt dat de oproep voor hem te laat is en ziet de humor er ook van in. Wij komen hierna allemaal veilig thuis.
Op zondag avond geeft ik mijn moeder een pluche leeuw voor in de huiskamer, de volgende dag na het zien van de beelden op AT5 wordt de leeuw vriendelijk uit de huiskamer gebonjourd. Geen gejatte spullen in huis is de repliek.
Maar nu dan…
Er was dus een tweede bus… Toen deze door de politie aan de kant werd gezet waren er enkele die wisten te ontkomen en via een weiland in het donkere verdwenen maar de rest die niet wist te ontkomen werden naar het politie bureau gebracht.
Waar ze twee of drie nachten verbleven. En de politie kwam er maar niet uit, zeiden de jongens van deze bus, want ze herkende niemand die ze hadden opgepakt op de beelden.
Ze kwamen er dus achter dat ze misschien toch wel beter de lege bus hadden kunnen aanhouden. Drie dagen later op een woensdag avond is het Ajax – Volendam in de Meer.
De jongens van de Joeri Pantjuri bus zijn toch wel benieuwt naar de reacties van de andere bus. Op enkele gefronste wenkbrauwen na, die al snel in een glimlach veranderen worden de verhalen uitgewisseld van de gevluchte tot de dieven tot de gene die hadden vast gezeten. Gvd…. me baas helemaal paranoia om maar niet te spreken over de vrouw des huizes van sommige. En het merendeel van de Joeri Pantjuri groep ging die avond niet op vak M zitten maar gewoon gezellig staan op vak O omdat de kern van de groep hier zijn oorsprong had en we vonden dat de jongens van O die er niet bij waren misschien wel het eerste recht hadden op onze hilarische avontuur van onze terugreis van de kuip.
Omdat diefstal soms loont….
Respect voor Joeri Panturi…

De groeten van Tintin

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *