AFCA

Johan

Onze held is niet meer. Het bericht dat Johan Cruijff is overleden heeft veel verdriet veroorzaakt, ook al kenden de meesten van ons hem niet persoonlijk. Dat zegt alles over de invloed die Cruijff op ons, onze stad en onze club heeft gehad. En visa versa. Cruijff, Ajax, Amsterdam en de Ajax-fans zijn voor eeuwig met elkaar verbonden, als een niet te ontwarren kluwen touw.

Johan Cruijff was de grootste voetballer aller tijden. Een genie.  Ikzelf zal nooit de dag vergeten waarop ik hem voor het eerst zelf zag voetballen, ergens begin 1982. Hij was inderdaad goed, de verhalen die de oudere generatie over het vertelde, klopte volledig.  Mijn bewondering werd  nog groter toen mijn vader wist te vertellen dat de Cruijff van tien jaar daarvoor, begin jaren ‘70, nog véél beter was. Ik was per direct stik-jaloers op de generatie die hem in zijn hoogtijdagen heeft kunnen bewonderen.

Het overlijden van Jopie houdt de gehele voetbalwereld opvallend lang bezig. De vele eerbetuigingen zijn indrukwekkend. Maar naast alle indrukwekkende woorden begonnen in de loop van de afgelopen week ook de vele  krokodillentranen op te vallen. Allerlei figuren, die jaren hebben geageerd tegen hun meerdere, Cruijff, kwamen woorden te kort om de enorme invloed van Cruijff op hun voetbalvisie te beschrijven. De tranen biggelden schaamteloos over hun wangen. Ook diverse personen binnen Ajax die zich het afgelopen jaar nou niet bepaald loyaal aan Cruijff’s gedachtegoed hebben getoond, waren diep geraakt. De tranen van Frank de Boer, de trillende onderlip van Van der Sar en de mooie woorden van Bergkamp, ze waren zonder meer oprecht, daarover geen twijfel.  Maar geen énkele Ajax-beleidsbepaler kon het opbrengen spijt te betuigen voor de manier waarop Cruijff de club is uitgewerkt en zijn revolutie te grabbel is gegooid. Een revolutie waaraan velen hun mooie baan binnen Ajax te danken hebben.

Maar het kan nog erger. Naast de vooral oud-spelers, die tenminste nog persoonlijk geroerd waren, begeven zich binnen en rondom Ajax nog diverse zogenaamde clubmensen die een dusdanige hekel aan Cruijff hebben dat ze het niet konden opbrengen om woorden van respect te uiten. Nee, ze gniffelen slechts in hun vuistje, vanwege de gedachte  nu definitief vrij baan te hebben om hun eigen belang te kunnen dienen. Desnoods ten koste van Ajax en in ieder geval ten koste van Cruijff. De persoon die het meest symbool staat voor deze groep verraders, kennen we allemaal: Hennie Henrichs. Griezel van beroep.

In een van zijn columns spreekt Cruijff eind 2015 klare woorden over deze judas-anno-nu. Het is –misschien wel tekenend- ongeveer het laatste wat Cruijff heeft gezegd over de interne machtsstrijd binnen Ajax:

Maar het ergste van alles vind ik nog de voorzitter van de bestuursraad. Henrichs heeft 5 clubiconen laten vallen om de RvC te dekken. Zo’n mentaliteit past niet bij ONZE club. Ik hoop daarom dat een mogelijkheid wordt gevonden om Ajax weer Ajax te laten worden’.

Elke Ajacied, trainer, speler, fan of bestuurder, moet de bovenstaande woorden maar heel diep tot zich door laten dringen. Letter voor letter. Laat het ons allen aansporen om – helaas postuum- de grootst mogelijke eer aan Cruijff te laten toekomen. Door in Cruijff-stijl kampioen te worden en door alle huichelaars voor eens en altijd onze club uit te werken. Alleen zo kan de juiste mentaliteit weer terugkeren binnen Ajax.  En dat kan maar één mentaliteit zijn: die van Cruijff, de grootste Ajacied en beste voetballer aller tijden.

Dat mogen we nooit, nooit vergeten.

RECTOR STAM || AFCA CBS || WZAWZDB

logo-JC

1 Reactie

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *