AFCA

ONZE OLYMPISCHE GEDACHTE

De Arena is helemaal ingericht op het moderne voetbal. Alles schoon en netjes, geen staanplaatsen en een algemeen rookverbod. Nu echter de ons beloofde (Europese) successen uitblijven, wordt de herinnering aan de tijd dat die successen er wél waren, steeds sterker. En dus ook aan de stadions waarin die triomfen plaatsvonden. Stadion De Meer was toen ons thuis, met een gezellige, Amsterdamse sfeer, mooi voetbal en als dat laatste niet lukte: heerlijk kankeren, schelden en zeiken. De mooiste en grootste overwinningen kwamen echter tot stand aan de andere kant van Mokum, in het Olympisch Stadion. Daar ging het om finales, Europa-Cupduels en top- en kampioenswedstrijden in de competitie.

De dagen dat Ajax in het Olympisch Stadion speelde, verliepen vaak volgens een vast stramien en waren soms zelfs voorspelbaar. Maar god, wat zouden velen van ons nog graag zo’n dagje meemaken. Eerst werd in hoog tempo ingenomen op het Leidse, om daarna, hossend in lijn 16 of 24 richting Zuid te gaan. Daar werd het overige bevriende gespuis begroet in en voor Van Dijk. Tot de eerste meldingen werden ontvangen: ze zijn in aantocht. En ja hoor, via de brug bij de Stadionkade kwamen de kakkerlakken of ander slachtvee aangelopen, zich verschuilend achter de blauwe ruggetjes van een paar veldwachters. Het werd vervolgens erg gezellig; voor ons dan. Maar we waren soms wel zo aardig een kakkerlak wat leesvoer of een bloemetje aan te bieden. Wat ie wel zelf headfirst mocht gaan uitzoeken, in de kiosk van de Total-pomp.

Zodra het aanvangstijdstip naderde, glipten we soepeltjes naar binnen en werd de betonrot van het stadion een handje geholpen door met tientallen tegelijk tegen het stadion aan te pissen. Amsterdammers zeiken nou eenmaal overal tegenaan. Op het vak was het het leukst als er een jong mannetje voor het eerst mee was, nog onbekend met de mores die op de Ajax-tribunes gold. Het ventje werd dan achter een hekkie geparkeerd, terwijl wij er net vóór gingen staan, met het hek in de rug. En dan maar wachten op een Ajax-goal, waarna 10.000 man zich naar voren en beneden stortten. Het gezicht van zo’n kereltje, naar adem happend, hangend over het hekkie: priceless. Welkom bij Ajax, bij goochem! De volgende wedstrijd waren die mannetjes er bijna altijd weer bij, alleen dan wel naast ons, met het hekkie in de rug. Of vol enthousiasme de wielerbaan beklimmend, om bij het uitvak te laten zien wie de baas was. Wij dus.
Het contrast tussen het stijlvolle, verfijnde Ajax-spel en het van pis druipende betonnen hok dat het Olympisch stadion was, maakte de successen eigenlijk nog mooier. De vele overwinningen in de jaren ‘70 en ‘90, de 8-2 tegen 010-met-Cruijff in 1983, de UEFA-cup finale in 1992 tegen Torino, het was allemaal even prachtig en mooi. Ondanks, of eerder: dankzij het Olympisch Stadion.

Dit betekent natuurlijk niet dat we alleen maar roepen dat vroeger alles beter was. Want we hebben ook in De Arena inmiddels al heel wat legendarische momenten mogen beleven en is Ajax in organisatorisch opzicht veel gezonder dan toen. Maar we mogen wel trots zijn op die oude tijden en alle successen die toen zijn behaald en hopen we tegelijkertijd dat die tijden weer terug zullen keren: een onoverwinnelijk Ajax mét een echt voetbalsfeertje. AFCA brengt daarom, in gelimiteerde oplage, een stijlvol canvas-doek uit. Als gedachte aan toen. Onze Olympische gedachte.

RECTOR STAM ||AFCA ||WZAWZDB

Canvas-2014-promo

Nieuw canvas 100 cm x 50 cm

1 Reactie

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *