AFCA

PISVEE VS FEYENOOIT

Geboren in 1978 en opgroeiend in de jaren ’80, had ik aanvankelijk niet zo ’n grote hekel aan feyenooit. Tenminste, niet zo’n hekel als aan dat provinciale clupje pisvee. Dat was zo’n beetje het manchester city van de jaren 80.: met een bij elkaar gekocht team, met heel veel ex-Ajacieden boekten ze hun meeste successen, waaronder de EC1, op typische pisvee-wijze behaald: 4 gelijke spelen in de kwart- en halve finales die ze op basis van twee gescoorde uitdoelpunten wonnen, Ook de finale werd een bloedeloze vertoning, een laffe 0-0, waarna pisvee de strafschoppen-loterij won mede dankzij wat ‘lucky saves’ van hans “engnek” van breukelen, een mannetje zo sneu dat ie zelfmoord overwoog omdat ie werd gepasseerd voor Oranje. Het bewijst eens te meer: elke club krijgt de keeper die bij ze past.

Dan over feyenooit. De eerste tekenen van mijn voetbalbewustzijn én mijn eerste wedstrijden naar AJAX vielen samen met hun op-twee-na laatste (!!!!) titel in 1984 (hahahaha). Toen al zag ik (5, 6-jaar oud) 010 al niet voor vol aan. In 1984 leerde mijn vader mij al de wijze les dat feyenooit geen kampioen was geworden, maar dat Jopie (JC, El Salvador, De Verlosser) ze kampioen had gemáákt. Er was geen woord aan gelogen; Johan Cruijff speelde een jaar in dat vieze shirtje puur uit rancune, omdat onze toenmalige voorzitter het niet meer in hem als spelers zag zitten (lees: hem als bedreiging zag voor zijn macht). Bovendien, vervolgde m’n vader toen regelmatig: “Wie met 8-2 op z’n kloten krijgt van onze Ajax-jonkies, verdient het predikaat ‘Kampioen van Nederland’ niet”. In de logica van een jochie van 6 was dat een volkomen terechte opmerking van die ouwe. Ook in de logica van een normaal denkend persoon van 20 of 45 trouwens. De enige twee titels die de kakkerlakken daarna nog behaalde (wederom: hahahaha) in ’93 en ’99, gingen gepaard met flinke afstraffingen: met 5-2 in de hoofdstad en een 0-3 in de kuip in ‘93 en met maar liefst een 6-0 in ’99, notabene een week nadat ze de schaal hadden gekregen. Die vernedering herinner ik me nog goed. “Het zijn maar nep kampioenen”, schalde er vanaf  Zuid, terwijl de kakkerlakken kansloos afdropen.

In de jaren ’90 stootte feyenooit pisvee van de eerste plaats waar het gaat om de club waar ik de grootste hekel aan had. Haat is eigenlijk een betere omschrijving. Een ontvangst bij binnenkomst op een gabberfeest in de energiehallen door een mannetje of 200 met hun arm schuin omhoog, bedoeld voor de ‘neuzen’,  deed daarvoor de “trick”, wat een vies volkje is het toch, daar in 010…. Naast die gebeurtenis waren er in die jaren nog veel meer dingen die mijn haat jegens hen steeds verder verergerden, waarbij ik elke keer weer dacht dat m’n haat voor hun niet groter kon worden. Dus wel.

De laatste jaren was mijn haat jegens de kakkerlakken eerlijk gezegd een beetje afgezwakt, de kakkies waren behalve op voetbalgebied ook op supportersgebied niets meer dan een vaag iets uit het verleden, een stelletje losers die alleen nog met wat uit de duim gezogen verhaaltjes hun allang afgestorven reputatie trachtten in leven te houden. Totdat twee van die lafbekken het honk in de fik staken. Hoe laag kan je zijn…. Ik wens deze bloedhonden, vak s, vak wandus en eigenlijk dat hele zogenaamde hondstrouwe legioen een levenslang “feyenooiterschap” toe, nog meer dan ooit tevoren. In vergelijking met die verwensing valt iemand de tyfus toewensen eigenlijk best wel mee…

Terug naar nu. Waar het vorige week nog een verloren seizoen leek en Ajax een absoluut dieptepunt leek te hebben bereikt, kijk ik inmiddels nergens meer van op, na de 1-3 op lampie. 11 punten achterstand….wat stelt dat nou eigenlijk voor, 11 punten achter, op zo’n kutcluppie. Is 5 op ’n rij niet gewoon nog mogelijk? Waarom ook eigenlijk niet!

Mazzel

De Filosjooffeur || AFCA CBS || WZAWZDB

Filosjooffeur-AFCA

1 Reactie

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *