AFCA

Reisverslag Celtic uit 2013

Normaal gesproken is het wakker worden op maandagochtend het zwaarste moment van mijn week. Dat was deze maandag wel anders; ik werd wakker in de wetenschap dat ik naar Glasgow zou gaan. Rond een uur of vijf ’s middags stapten we met zijn vieren in de Suzuki Alto. We hadden een aantal CD’s gemaakt vol met Amsterdamse klassiekers zoals Johnny Jordaan en André Hazes om onderweg alvast in de stemming te komen. Met een ferry vertrokken we vanuit 010 naar Hull, om vanaf daar met de Suzuki Alto weer verder te reizen. Op de boot hebben we nog een aantal pintjes gedronken en een vieze vette Engelse maaltijd meegepakt, voor een schofterig hoge prijs.

Eenmaal in Glasgow, zijn we eerst onze wedstrijdtickets gaan ophalen, waarna we naar ons appartement zijn gereden. Dit appartement lag in een wijk net buiten het centrum. We hebben ondervonden dat Glasgow een mooi centrum heeft, maar dat alle wijken buiten het centrum een sombere uitstraling hebben, daarom zijn we maar snel naar het centrum gevlucht. Hier hebben we in een authentiek Schots café genaamd ‘The Horse Shoe’ Pintjes gedronken en een goede Britse burger gegeten.

Iets over zessen vertrokken we naar de taxi opstapplaats, hier stond een lange rij wachtende supporters, die allemaal naar het stadion gingen. We wilden vroeg in het stadion zijn om zo een goede plek uit te kunnen zoeken, omdat we de pilaar voor het uitvak niet ons zicht wilden laten beperken. Toen we deze lange rij zagen, wisten we dat ons plan in het water zou vallen. Een Celtic supporter vond het leuk om met ons de wedstrijd voor te beschouwen, en wilde als beloning onze taxirit wel betalen. Onderweg naar het stadion lag het verkeer helemaal overhoop. Het was een zee van blauw licht en sirenes doordat er overdreven veel politie aanwezig was, waaronder ook een helikopter die het allemaal nog even wat grimmiger liet aanvoelen.

Bij de entree van het stadion moesten we onze tickets boven ons hoofd houden zodat de politie ze zonder moeite kon zien. Je kreeg  het gevoel dat je zou worden neergeschoten als je je armen liet hangen. Op een wandelingetje van 50 meter ben ik drie keer gefouilleerd; totale waanzin. We waren net enkele minuten in ons vak toen het van Liverpool gestolen lied ‘You’ll never walk alone’ begon. Wij probeerden dit lied nog te verstoren door een hevig fluitconcert in te zetten, maar dit was tevergeefs; de ‘Celts’ lieten ‘hun’ lied letterlijk door Celtic Park galmen. Maar vanaf minuut drie was Celtic Park van ons, we zongen het ene na het andere lied uit volle borst en de Celts keken hun ogen uit. De wedstrijd ging helaas verloren maar wij als supporters hebben een grote indruk achtergelaten op Celtic Park.

Na de wedstrijd gingen we te voet terug naar het centrum van Glasgow, samen met alle andere meegereisde Ajacieden. Het was een wandeling van een klein halfuur, met een niet al te goede sfeer, wat te wijten was aan het pijnlijke en onnodige verlies van ons aller Ajax. Het regenachtige weer en de helikopter met grote schijnwerper deden daar nog een schepje bovenop. Eenmaal in het centrum, zijn we weer The Horse Shoe ingedoken, waar we weer goed de bar hebben aangetikt en een aantal Schotse whisky’s geprobeerd hebben. Hier kregen wij van verschillende Celtic supporters te horen dat zij zeer onder de indruk waren van ons uitvak. Dat doet een Ajacied toch goed.

De terugreis naar Amsterdam was een lange, maar we hadden een stevig Brits ontbijt achter de kiezen dus die reis was wel te overzien.  We keerden terug naar ons mooie Mokum met de woorden van Frank De Boer nog in ons achterhoofd:

“IN DE ARENA GAAN WE ZE PAKKEN, JA!”

AFCA || CANT BE STOPPED

Voeg een reactie toe

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *