Interview met Dennis en Wim: Deel I

De wat oudere Ajacieden hebben het gouden duo Jonk/Bergkamp ongetwijfeld nog helder op het netvlies staan vanuit hun periode als speler bij Ajax. Heel wat jaartjes en omzwervingen later is het duo herenigd bij de club waar het voor hen ook allemaal begon. Inmiddels vormen zij, samen met trainer Frank de Boer, het Technisch Hart, en zijn verantwoordelijk voor kweekvijver de Toekomst en de doorstroming van eigen jeugd richting het eerste elftal. Wim en Dennis hebben, met Cruijff aan hun zijde en over het algemeen ook de publieke opinie achter zich, de woelige achterliggende jaren doorstaan. Na Dennis en Wim al verschillende keren gesproken te hebben, wilden wij zo’n gesprek ook eens met onze volgers delen. Een keertje een interview vanuit de optiek van de supporters, met vragen die voor supporters belangrijk zijn en die een journalist nooit stelt. Dennis en Wim vonden dit een prima idee en een afspraak zou worden geregeld. Dat we zo’n relaxed en langdurig gesprek zouden hebben, ze ons hier en daar nog verblijdden met een primeurtje, een nieuw woord voorgeschoteld kregen (opofferingsloopje) zoals alleen Johan dat kan bedenken en oprecht blij waren met de AFCA-vesten hadden we van tevoren niet durven dromen. Hieronder deel I van een driedelig interview, waarin de focus ligt op de jeugdopleiding, het TH en de Ajax-stijl:

Maandag 12 november 2012, de dag na Zwolle – Ajax, zou eigenlijk rood omcirkeld in de agenda hebben moeten staan, ware het niet dat de heren waarmee een afspraak gepland stond het zo druk hebben dat wij pas enkele dagen van tevoren wisten dat we op deze datum om 17.30 uur op de Toekomst moesten zijn. Dus waren we met een kleine delegatie van AFCA.nl om 17.00 uur present op de Toekomst. Nog één keer de vragen doornemen, de thema’s van het gesprek vaststellen en filosoferen over hoe het gesprek zou gaan lopen.

Klokslag half zes worden we geroepen om naar het kantoor te komen, waar Dennis Bergkamp en Wim Jonk ons ontvangen. Langs de muren zwart-wit foto’s van recente (ex-)Ajacieden zoals Johnny, Wesley, Nigel en Christian. Dennis en Wim zijn keurig in werktenue, het zwarte Adidas trainingspak met de zo kenmerkende strepen die overal goed op staan, behalve op ons shirt. Nadat wij beide heren bij voorbaat bedanken voor hun tijd kan ons gesprek beginnen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen feliciteren we Dennis en Wim met de drie punten uit Zwolle. Vooral op de toevoeging ‘dat werd wel weer eens tijd’ wordt glimlachend gereageerd. Om de glimlach nog even te verduidelijken zegt Wim: “Ja, het werd zeker weer eens tijd. En dan heb je eigenlijk een heerlijke middag zonder vuiltje aan de lucht, moet je toch opeens nog oppassen. Da’s wel een smetje op afgelopen zondag.”

(contractondertekening Wim en Dennis, bron: Ajax.nl)

Tijd voor het echte werk. Wij, supporters, smachten al jarenlang naar de herkenbare Ajax-stijl, met de daaraan verbonden successen. De afgelopen vijftien jaar waren wat dat betreft weggegooid, een incidenteel kampioenschap of lullig bekertje uitgezonderd. Wij leggen aan Wim en Dennis voor of zij dat ook zo ervaren en net als ons terugverlangen naar de tijd waarin we dominant in Nederland en Europa waren. Dennis: “Natuurlijk willen we dat allemaal wel.” Beetje domme vraag van ons natuurlijk…

Maar Dennis voegt eraan toe dat resultaat bij Ajax gekoppeld moet zijn aan attractief en aansprekend voetbal. Dennis: “Vroeg druk zetten, man meer creëren, zelf opgeleide spelers in het elftal en niets minder dan het allerhoogste nastreven.” Juist… Zo deden we dat in de periode van Bergkamp en Jonk en zo moet dat in de toekomst ook weer gaan. Daarbij geeft Dennis wel aan dat het verschil in niveau tegenwoordig groter is.

Toen Ajax in 1986 aan zijn laatste gouden periode begon met 17-jarig broekie Dennis als rechtsbuiten was het verschil naar de top nog een stuk makkelijker te overbruggen. Nu is dit moeilijker, maar zoals Wim Dennis bijvalt: “Er komen er wel een paar aan, hoor!” Daar houden we ons maar aan vast. Als Wim en Dennis zeggen dat het goed is, dan gaan wij daar blindelings vanuit. Zeker omdat het weer gaat over essentiële zaken, die een Ajacied na aan het hart liggen. Eigen jeugd, dominant voetbal, succes. En wat volgens Dennis en Wim heel belangrijk is: DURF. Beiden hameren hier op, elke keer weer. De linksbuiten die zijn man voorbij moet met een actie of de verdedigende middenvelder die de spits met een man in zijn rug gewoon moet aanspelen. Zonder risico te nemen word je nooit een betere voetballer.

We maken weer de vergelijking tussen de tijd van Wim en Dennis als actieve Ajacied en de huidige periode. Kan Wim of Dennis verklaren waarom het niveauverschil tussen Heracles-uit en City-thuis zo tergend groot is en of dit in hun tijd ook zo was… Dennis geeft aan: “Je moet altijd de beste zijn. Dat is niet arrogant bedoeld, dat is Ajax.” Voor Dennis was er geen verschil tussen training en wedstrijd: “Altijd alles geven, alleen zo werden we betere voetballers.” Deze mentaliteit wordt nog weleens gemist en hier wordt dan ook keihard op gehamerd op de velden van de Toekomst.

Wim stipt vervolgens het belang van de Next Gen Series aan: “Zo leren die jongens omgaan met presteren. De ene keer is het brandhout, de andere keer zijn ze superieur. Waar ligt dat nou aan? Door deze ervaring leren onze jongens omgaan met de druk van altijd presteren, tegen aansprekende en minder aansprekende tegenstanders.”

Nu we het weer over onze toekomstige sterren hebben, willen we graag weten hoe ze bij Ajax omgaan met de steeds meer op zichzelf gerichte jeugd. Wij geven aan dat voor veel supporters het een doorn in het oog is dat spelers met hele soundblasters op hun oren heen zichzelf afschermen van de rest van de groep. Ondermijnt dat niet het groepsproces? Maar Wim zegt: “In principe kiezen de spelers voor hun eigen ideale voorbereiding. Als zij het beste presteren door met een koptelefoon zichzelf voor de wedstrijd afzonderen, is dat prima. Wanneer wij constateren dat zo’n speler vervolgens op het veld ook als eenling opereert en het teambelang ondermijnt zullen we resoluut ingrijpen.”

In het veld moet je gewoon alles voor elkaar over hebben, betoogt Wim, en dan kun je geen eigenheimers of prima donna’s gebruiken. In de jeugd moet deze opofferingsgezindheid worden gekweekt, want als je dat niet leert op jonge leeftijd is het vaak te laat om dit nog aan te leren. Dennis: “Neem bijvoorbeeld Stefan (Petterson). Die maakte een ‘opofferingsloopje’ naar rechts om het gat te creëren voor mij in het midden. Een kleine moeite waarbij je jezelf wegcijfert, maar o zo belangrijk voor het team. De kunst is om onze jonge jongens dit te laten inzien, hoe eerder, hoe beter.”

 Volgens Wim maken al deze facetten deel uit van het groepsproces, een proces dat nauwlettend in de gaten wordt gehouden door het Technisch Hart. Door zo’n proces goed te bestuderen worden er een hoop dingen duidelijk. Wie is een natuurlijke leider, wie is de stofzuiger die het vuile werk voor anderen opknapt en wie ziet dat hij in dienst moet spelen van de specifieke kwaliteiten van een andere speler? Al deze aspecten worden geanalyseerd en besproken, er wordt vervolgens gericht op getraind en als het goed is ontstaat er dan een cohesie waarbij elke speler van het team intuïtief weet wat hij moet doen.

Wij blijven nog even geïnteresseerd in die natuurlijke leider. Volgens ons ontbreekt het Ajax 1 aan zo’n natuurlijke leider. Toby kan er één worden, maar is nog in opleiding. Siem is dan wel aanvoerder, maar geen aanjager. Poulsen is ervaren, maar geen leiderstype en Eriksen kan briljant voetballen, maar gaat ook niet voorop in de strijd. Dennis ziet dat toch anders: “Ik vind Siem wel een leider. Maar ook Poulsen heeft veel ervaring en bijvoorbeeld Enoh kan ons team aan de hand nemen als er meer strijd wordt gevraagd.” Wij stellen daar tegenover dat Ajax bijvoorbeeld niet zo’n boegbeeld heeft als Vön Bommel bij PSV, waarop Dennis antwoordt: “Wil je dan een boegbeeld dat bij elke overtreding een kaart pakt?” Touché Dennis…

Dan vervolgt Dennis: “Kijk, ik beschouw mezelf ook niet als leider. Ik had meer een voorbeeldfunctie voor de jongere jongens. Bij Arsenal keken deze gasten tegen me op. Ik hoefde me niet continu verbaal te laten gelden. Door gewoon goed te voetballen, volledige inzet te tonen en jezelf te gedragen straal je al een bepaalde mate van leiderschap uit.” Tja, niets aan toe te voegen natuurlijk. Als je met zo’n icoon mag voetballen, dan hoef je niet als Vön Bommel continu te roepen en te schelden, dan is een simpele blik voldoende om je jongere teamgenoten te sturen, zo realiseren wij.

Wim probeert met de wedstrijd tegen Zwolle het hele leiderschapsdebat in een ander daglicht te stellen. Drie van de steunpilaren van Ajax (Niklas, Ryan en Toby) stonden binnen 20 minuten weer onder de douche vanwege uiteenlopende redenen. Daarover zegt Wim: “Op dat soort momenten zie je andere jongens opstaan en het voortouw nemen, kijk maar naar Daley of zelfs Viktor.” Wij vonden inderdaad dat Blind zich perfect profileerde als ‘leider’ van de verdediging nadat Toby en Niklas er niet meer instonden.

Maar Wim gaat door: “Het is niet alleen Daley, wat denk je van al die andere jonge jongens, zoals Mitchell en Joël, die opeens voor de leeuwen worden gegooid? Als je ziet hoe dat soort jongens zich staande houdt in zo’n wedstrijd bekruipt mij toch een gevoel van trots.” Daar valt natuurlijk geen speld tussen te krijgen. Echte talenten uit eigen jeugd die voor de leeuwen worden gegooid. Daarvoor hebben we (met alle respect) echt geen Urzaiz, Ogararu of Wielaert voor nodig. Dan liever onze eigen Godenzoontjes.

(Ajax A1 seizoen 2012 – 2013, bron: Ajax.nl)

We vragen Dennis en Wim hoe zij een hele goede speler herkennen in de jeugd. Natuurlijk moeten jongens over een goede techniek beschikken, maar inzicht is net zo belangrijk. Wim: “Weten welke opties je hebt. Zoeken naar slimme oplossingen. Het creëren van nieuwe afspeelmogelijkheden door één simpel balcontact. De pass zien die niemand anders ziet. Neem nou bijvoorbeeld middenvelders, die hebben vaak de neiging om breed te spelen en zijn al zo gefocust op dat tikkie breed, dat ze de optie om onze spits aan te spelen, die zich ook aanbiedt, over het hoofd zien. De beste spelers houden dat overzicht wel en gaan voor die iets risicovollere pass die veel meer gevaar oplevert.”

Als laatste willen wij eigenlijk wel eens weten hoe de vork nu precies in de steel zit met Riechedly Bazoer van PSV. Vanuit de lichtstad is het schuim niet van de monden af te vegen, want de club uit de hoofdstad probeert Bazoer in te pikken, geheel tegen het gentlemen’s agreement in. Een gotspe is het, wat die 020’ers doen. Wim schets de zaken echter vanuit een juist perspectief. “Sinds ik voetbal gaan er al jeugdspelers van Ajax naar Feyenoord of van PSV naar Ajax. Ik snap de emotie, maar daar is niets aan te doen. Nog niet zo lang geleden wilde PSV Ricardo van Rhijn nog overnemen, zo gaan die dingen.”

Ja, dat zal allemaal wel, denken wij, maar wij willen weten hoe dit geval met Bazoer nu precies in elkaar steekt. We worden als club namelijk beticht van achterbaksheid en daar houden wij niet van. Wim vervolgt probleemloos: “In het specifieke geval van Bazoer kregen wij via via te horen dat hij niet gelukkig was bij PSV en dat hij graag naar Ajax wilde komen. Natuurlijk kennen wij hem via onze scouting, maar zolang hij veilig en warm bij PSV zit ondernemen wij geen actie. Dat verandert natuurlijk als die jongen aangeeft zijn contract bij PSV niet te willen verlengen en liever voor Ajax uitkomt.” Dit stelt ons gerust en is eigenlijk ook volstrekt logisch. Natuurlijk speel je liever voor Ajax dan voor PSV. Wim concludeert: “Die jongen heeft zijn opties overwogen en heeft besloten dat hij bij Ajax een aanzienlijk grotere kans maakt om het eerste te halen.” Tja, waar bij PSV het credo geldt, ‘kom je van ver, dan heb je voorrang’, geldt bij Ajax: ‘If you’re good enough, you’re old enough.’

(Wim en Dennis met hun nieuwe vesten, bron: Jimmy Hill)

Volgende week deel II met daarin Dennis en Wim die ingaan op de Fluwelen Revolutie.